..

vriend bracht me op het idee intensievere hulp te zoeken. Zo heb ik me dan vrijwillig ingeschreven voor een psychoanalytische dagtherapie binnen een psychiatrisch ziekenhuis. Zelfs hier, zette de negatieve spiraal waarin ik me bevond zich verder. Enerzijds wilde ik om hulp schreeuwen. Anderzijds wilde ik niemand toelaten en zo geen hulp aanvaarden. De innerlijke strijd in mezelf was toen enorm. Nog altijd werden mijn gedachten en avonden in beslag genomen door fitness. Uiteindelijk stopt kon ik ook niet meer de energie opbrengen me af te beulen. Communicatie was bijna onmogelijk met me geworden. Mijn honger naar 'negatieve' aandacht, begrip was oneindig. Zelfverwonding was hier ook nog eens een teken van. Tijdens die periode ben ik volledig opgenomen geweest in een andere psychotherapeutische afdeling. Nog altijd was ik voor een groot deel een mysterie voor mezelf en anderen. Gevoelens van hopeloosheid en verdriet kon ik moeilijk uiten. Hoewel, in de creatieve therapie lukte me dat wel. Hier werd ik gestimuleerd mijn massale emoties op papier in beeld te brengen. Ook bij deze activiteit werd ik overspoeld door gemengde gevoelens. Enerzijds gaf het me een goed gevoel mezelf expressief te uiten. Anderzijds had ik weer iets gevonden om dwangmatig mee bezig te zijn. Het 'ontslag' van mijn 'verblijf' kwam in zicht. Omdat ik niet het gevoel had met mezelf in het reine te zijn gekomen, riep dit ontzettende angstgevoelens bij me op. Bovendien had ik nog geen motivatie een opleiding te volgen, laat staan te werken.Een steeds overtuigende gedachte nooit gelukkig te kunne worden, werd oorzaak van hét dieptepunt uit mijn leven: een zelfmoordpoging. De vicieuze cirkel van zelfhaat en zelfdestructie was nu bijna volledig rond: enerzijds is het onvoorstelbaar hoe slecht je jezelf kunt behandelen als je niet van jezelf houdt, anderzijds was mijn poging redelijk overwogen. Op de gesloten afdeling van het psychiatrisch ziekenhuis, heb ik veel leed gezien gevoeld, meegemaakt. Gelukkig mocht ik snel terug naar mijn psychotherapeutische afdeling. Er werd minder druk op me gelegd en ik heb toen zelf mijn ontslag gevraagd. Een geweldige psycholoog, mijn ouders, een fantastische vriendin en een goede vriend hielpen mij hierbij. Een tijdje later ben ik een opleiding tot metselaar via de VDAB gestart. Het is nog steeds vallen en opstaan. Zelfstandigheid, een balans in mijn leven vinden. Het blijft zoeken. Ik hoop dat ik mijn weg vind.